Pisaliśmy już w Salonie, że za sprawą wydawnictwa Fabryka Słów – po latach nieobecności – na polski rynek trafiają znów powieści rosyjskich pisarzy SF i fantasy. Do tego kręgu literatury należy też powieść Walerii Komarowej „Jesienne ognie”.

„Jesienne ognie” to historia księżniczki tajemniczej i potężnej rasy feyrów, wędrującej wśród ludzi w poszukiwaniu własnej tożsamości, sprawiedliwości, zemsty, miłości… Akcja toczy się na Rusi, ale poza tą informacją nie znajdziemy w książce wielu odniesień historycznych. To nie ten typ lektury, tu nie ma miejsca na próby edukacji historycznej, dydaktyzm czy moralizatorstwo. Ta książka ma wciągnąć i dobrze bawić czytelnika. I to w pełni się autorce udało.

Komarowa z dużą swobodą, ale i znajomością tematu miesza elementy różnych mitologii, wpasowuje je w wykreowany przez siebie świat. I trzeba przyznać, że robi to w sposób bardzo sprawny. Greckie Parki, tolkienowskie elfy, słowiańskie wilkołaki, ludzie i demony, odwieczna walka Ładu z Chaosem – niby wszystko już dobrze znane, ale w książce Komarowej jakby poznawane na nowo, z innej strony. Autorka, co widać praktycznie na każdym kroku, lubi suspensy, nagłe zwroty akcji, lubi zaskakiwać czytelnika. Demon może okazać się aniołem, dziecko – istotą starszą niż znany świat, a największy wróg – miłością życia. Takich niespodzianek w „Jesiennych ogniach” znajdziemy sporo i trzeba przyznać, że dają one czytelnikowi dodatkową przyjemność z lektury. Możemy być pewni, że – w odróżnieniu od wielu innych książek z tego gatunku – po żadnym z rozdziałów nie będziemy ziewać, myśląc „już wiem, co będzie dalej”… Jednocześnie znajdziemy w książce Komarowej wszystkie najlepsze tropy literatury fantasy, np. tolkienowski motyw drużyny i jej wędrówki.

„Jesienne ognie” należą do książek, które czyta się „od jednego podejścia”, a po przeczytaniu ostatniej strony pozostaje pewien niedosyt, że już się skończyło… Dobra literatura rozrywkowa zarówno dla młodszych, jak i starszych czytelników.

Dariusz Materek