Plotki o rozpadzie zespołu The Cure okazały się przedwczesne. Zespół koncertuje, a jesienią ukaże się jego nowa, już piętnasta studyjna płyta.

O tym, że słynna angielska grupa może przestać istnieć, wielokrotnie mówił jej charyzmatyczny lider Robert Smith, ale jego zapowiedzi jak dotychczas, ku zadowoleniu licznej rzeszy fanów na całym świecie, nie spełniły się. The Cure i Robert Smith to w zasadzie jedno; Smith założył zespół w 1976 roku i jako jedyny pozostaje w nim do dzisiaj, większość piosenek jest jego autorstwa, nie mówiąc o image’u utożsamianym z wizerunkiem The Cure. A image to charakterystyczny: wytapirowane włosy, wypomadowana twarz, uszminkowane usta. Tym, którzy mają wątpliwości, wyjaśnijmy od razu, że Smith nie uprawia propagandy homoseksualnej i jest jak najbardziej hetro. Co ciekawe, od zawsze związany jest z jedną kobietą, Mary Poole, którą poznał w szkole podstawowej i którą poślubił w 1988 roku. Tak monogamia w zepsutym świecie estrady to rzadkość.

Oczywiście, poza wyglądem lidera, znakiem rozpoznawczym The Cure jest przede wszystkim muzyka. Piosenki „Boys Don’t Cry”, „Friday”, „I’m In Love”, „Lullaby”, „Just Like Heaven” czy „Close To Me” są utworami, które podbiły serca milionów słuchaczy. Nie znaczy to jednak, że wszystkie kompozycje zespołu są melodyjne, bezpretensjonalne, przebojowe i świetnie nadają się na pogodne wideoklipy. Muzyka The Cure wymyka się bowiem łatwemu zaszufladkowaniu. Kiedy grupa debiutowała w 1979 roku albumem „Three Imaginary Boys”, można było mówić o jej punkowych korzeniach, ale później w brzmieniu The Cure odnajdywano również rock, new wave, cold wave, a nawet wpływy gotyku i popu. Pod względem nastroju i stylistyki także są to różnorodne kompozycje, od melancholijnych ballad po epickie w swym kształcie utwory. A o tym, jaki rodzaj muzyki w danym okresie zespół preferuje decydowało często samopoczucie jej lidera. Gdy na początku lat osiemdziesiątych Robert Smith pogrążony był w depresji, muzyka z płyt „Faith” i „Pornography” była mroczna, żeby nie powiedzieć apokaliptyczna. Dziesięć lat później, gdy ukazał się album „Wish”, słuchacze byli zaskoczeni ożywczym rockowym brzmieniem, ale też stan ducha Smitha był znacznie lepszy.

Warto tu wspomnieć, że Smith jest autorem tekstów wszystkich piosenek The Cure, a inspiracji szuka zarówno w swoich przeżyciach, jak i w literaturze. Niekiedy wywoływało to niezrozumienie i kontrowersje, jak w przypadku jednego z pierwszych przebojów grupy „Killing An Arab” (Zabić Araba). Ta piosenka z 1978 roku przez niektórych została odebrana jako rasistowska, tymczasem była inspirowana powieścią Alberta Camusa „Obcy”. Zespół nie przejął się zarzutami, wręcz przeciwnie – na koncertach przekornie wykonywał ten utwór jako „Killing An Englishman” (Zabić Anglika).

O nowym albumie The Cure na razie niewiele wiadomo, poza tym że ukaże się prawdopodobnie w październiku br. i będzie dwupłytowy. Zespół jeszcze nie wrócił do studia nagrań, zrobił sobie przerwę na koncerty, a występować bardzo lubi. W ciągu ćwierć wieku dał ponad tysiąc koncertów.

(gk)

Smith o sobie i The Cure Sercem wszystkiego są piosenki. Bez muzyki wszystko, co mówię, nie miałoby żadnej siły przekazu. Są tysiące ludzi, którzy piszą mając dobre zamiary, ale bez piosenek nie mają żadnej szansy. Po prostu wydaliśmy piosenki, które spodobały się ludziom, nawet jeśli były to tylko te płytkie emocjonalnie. Im dłużej gramy, tym więcej ludzi utożsamia się nie tylko ze mną jako wokalistą, ale z tym, co reprezentuje cały zespół. A to jest już sukcesem samym w sobie bez żadnych publicznie komercyjnych podtekstów. Na przykład nigdy nie pozwoliliśmy, aby nasza muzyka była używana w reklamach. Jest to bardzo proste ale jednocześnie rzadko spotykane. I myślę, że do pewnego rodzaju osób takie rzeczy trafiają. To pewna wrażliwość istniejąca w zespole. To, co robimy, robimy na naszych własnych warunkach.

(z wywiadu dla portalu Yahoo)

Dyskografia The Cure:

Albumy
• 2004 – The Cure, (CD+DVD)
• 2000 – Bloodflowers
• 1996 – Wild Mood Swings
• 1993 – Show
• 1993 – Paris
• 1992 – Wish
• 1990 – Mixed Up
• 1989 – Disintegration
• 1987 – Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me, (Deluxe Edition)
• 1985 – The Head on the Door, (Deluxe Edition)
• 1984 – The Top
• 1983 – Japanese Whispers
• 1982 – Pornography
• 1981 – Faith
• 1980 – Boys Don’t Cry
• 1980 – Seventeen Seconds
• 1979 – Three Imaginary Boys

Single
• 2004 – The End Of The World
• 2004 – Taking Off (w USA: alt.end)
• 2001 – Cut Here
• 1997 – Strange Attraction
• 1997 – Wrong Number
• 1996 – The 13th
• 1996 – Mint Car
• 1996 – Gone!
• 1992 – High
• 1992 – Friday I’m in Love
• 1992 – A Letter To Elise
• 1990 – Pictures Of You
• 1990 – Never Enough
• 1990 – Close To Me (Closest Mix)
• 1989 – Fascination Street (tylko w USA)
• 1989 – Lullaby
• 1989 – Lovesong
• 1988 – Hot, Hot, Hot!!!
• 1987 – Why Can’t I Be You?
• 1987 – Catch
• 1987 – Just Like Heaven
• 1986 – Boys Don’t Cry (New Voice New Mix)
• 1985 – Inbetween Days
• 1985 – Close To Me
• 1984 – The Caterpillar
• 1983 – The Walk
• 1983 – The Lovecats
• 1982 – The Hanging Garden
• 1982 – Let’s Go To Bed
• 1981 – Primary
• 1981 – Charlotte Sometimes
• 1980 – A Forest
• 1979 – Killing An Arab
• 1979 – Boys Don’t Cry
• 1979 – Jumping Someone Else’s Train