Ukazała się biografia Charlesa Bukowskiego

Skandalista, awanturnik, alkoholik, dziwkarz, hazardzista – to epitety, którymi najczęściej określano tego wiecznego outsidera. Nazywał się Charles Bukowski, a w swoich książkach pojawiał się jako Henry Chinaski. Dla licznych czytelników kontrowersyjny, ale i świetny pisarz jest postacią kultową. Pełną albo prawie pełną biografię Bukowskiego możemy poznać dzięki opublikowanej właśnie książce Howarda Sounesa „Charles Bukowski. W ramionach szalonego życia” (wyd. Twój Styl).

Autor nakreślił wielowymiarowy, a przy tym niejednoznaczny portret pisarza i poety, rozmawiając z jego przyjaciółmi, znajomymi, kochankami i wydawcami, sięgając też do jego listów. Ważnym uzupełnieniem biografii są zdjęcia z prywatnych zbiorów, a także rysunki wykonane przez Bukowskiego. Sounes wcale nie zamierzał dać gotowej odpowiedzi na pytanie, jakim człowiekiem był autor „Ćmy barowej”. Ocenę pozostawił czytelnikom.

Bo jednej odpowiedzi nie ma, chyba że będziemy się trzymali wyłącznie tego, co Bukowski napisał i powiedział na swój temat. Wtedy faktycznie wyda się człowiekiem o nihilistycznych skłonnościach, dla którego ważne są przede wszystkim alkohol, kobiety i granie na wyścigach konnych, a reszta właściwie nie ma znaczenia. Również życie Bukowskiego zdawałoby się potwierdzać tę opinię.

Urodził się w Niemczech w 1920 roku. Jego ojciec miał polskie korzenie (choć nie ma pewności, czy nie ukraińskie), matka zaś była Niemką. O rodzicach nie wrażał się nigdy dobrze, zwłaszcza o ojcu („wredny sukinsyn o śmierdzącym oddechu”), który preferował pruską szkołę wychowania, przeciwko czemu syn się zawsze buntował. – Do dziś chce mi się śmiać, gdy sobie przypomnę, jak mówił mi, że skończę jak lump – wspomniał. – Miał rację, ale przecież nie przypuszczał, że będę takim szykownym lumpem. W 1923 Bukowscy z małym Charlesem wyemigrowali do Stanów. Po skończeniu szkoły średniej przez dwa lata studiował dziennikarstwo w Los Angeles. Potem imał się dorywczych fizycznych zajęć. Najdłużej – dwanaście lat – przepracował na poczcie jako listonosz i niski rangą urzędnik. Włóczył się po podejrzanych lokalach, obstawiał wyścigi, a w wolnych chwilach słuchał muzyki klasycznej. Cały czas pisał, choć początkowo nikt nie chciał wydawać jego utworów, uznając je za wulgarne i niemoralne. Debiutował jako poeta już w 1946, ale najwięcej jego książek zostało opublikowanych dopiero w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku i późniejszych, przy czym większą popularnością cieszył się w Europie niż w Ameryce.

Mówiono o nim, że w literaturze amerykańskiej jest na swój sposób kontynuatorem Hemingwaya. W jego życiu było wiele kobiet, z trzema pozostawał w trwałych związkach: najpierw z pisarką Barbarą Frye (przez dwa lata byli małżeństwem), potem z Frances Smith (miał z nią córkę Marinę Louise) oraz Lindą Lee Geighle, z którą ożenił się w 1985 roku, po dziewięciu latach znajomości.

Zmarł na białaczkę w 1994 roku w San Pedro. Jego literacka spuścizna to ponad pięćdziesiąt ciągle wznawianych tytułów: powieści, zbiorów wierszy, opowiadań i felietonów.Odczytując Bukowskiego na najpłytszym poziomie, rzeczywiście może się on jawić, jako cynik i szyderca, dla którego nie istnieje żadna świętość. Jednak pod maską twardziela można również dostrzec wrażliwego twórcę, dla którego najważniejsza jest miłość, choć przecież nigdy się do tego nie przyznał.

Grzegorz Kozera

Polskie wydanie książek Bukowskiego

„Zapiski starego świntucha” (wyd. oryginalne 1969)

„Listonosz” (1971)

„Na południe od nigdzie” (1973)

„Płonąc w wodzie, tonąc w ogniu” (1974)

„Faktotum” (1975)

„Miłość to piekielny pies” (1977)

„Kobiety” (1978)

„Shakespeare nigdy tego nie robił” (1979)

„Z szynką raz!” (1982)

„Kłopoty to męska specjalność” (1983)

„Hollywood” (1989)

„Szmira” (1994)