Walerij Paniuszkin nie należy do pisarzy uległych  władzy rosyjskiej. W swojej najnowszej książce „Dwanaścioro niepokornych. Portrety nowych rosyjskich dysydentów” przedstawia dwanaście osób, których życie przestało biec zwyczajnym torem, bo dołączyli do obozu „myślących inaczej” niż rządzący. Premiera książki 5 lipca br.

Noc z 24 na 25 listopada 2007 roku, bistro pod Twerem. Jedenastu aktywistów spotyka się w drodze z Moskwy do Petersburga, jadą z  Marszu Niepokornych na kolejny wiec protestacyjny. Wszyscy spodziewają się, że i ten zakończy się brutalną interwencją milicji, a oni sami mogą trafić do aresztu. Tak jak „dwunasty niepokorny”, nieobecny właśnie dlatego, że już siedzi. Ten wątek rodem z powieści sensacyjnej, w której roi się od tajniaków i prowokacji, telefony są na podsłuchu, a ludzie na celowniku, jest punktem wyjścia do opowieści o dwunastu niezwykłych ludziach w różnym wieku, reprezentujących rozmaite zawody, zwolenników wszystkich opcji politycznych – konserwatystów, liberałów, socjalistów i komunistów – zjednoczonych przeciwko reżimowi Putina, który wcale nie minął, kiedy prezydentem został Miedwiediew. Mistrz szachowy, asystentka polityków, satyryk, maszynista, dziennikarka, doradca ekonomiczny, córka ministra, przywódca młodzieżówki partii Jabłoko, pracownik banku, były pułkownik specnazu i współpracownik Chodorkowskiego, uczestnik akcji w Biesłanie i wreszcie sam Paniuszkin. Porządni obywatele, którzy ze względu na działalność opozycyjną traktowani są przez władze jak kryminaliści.

—————————-

Walerij Paniuszkin (ur. 1969 w Leningradzie) – absolwent moskiewskiego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, reżyser, scenarzysta. Jest jednym z najbardziej znanych rosyjskich dziennikarzy, szczególnie ceniony za literacką wartość swoich reportaży. Był korespondentem dziennika „Kommiersant”, pracował w kilku rozgłośniach radiowych. W 2004 roku otrzymał najważniejszą rosyjską nagrodę dziennikarską  Złote Pióro Rosji. Jest autorem bestsellera „Michaił Chodorkowski. Więzień ciszy” (2005; wyd. polskie  2006) oraz współautorem książki  „Gazprom: rosyjska broń” (2008; razem z Michaiłem  Zygarem). Obie książki przetłumaczono m.in. na niemiecki, francuski,  holenderski, słowacki, węgierski, ukraiński, litewski, bułgarski,  rumuński, estoński, chorwacki i wietnamski.

(na podstawie informacji wydawnictwa Czarne)