Głośna powieść Chucka Palahniuka „Fight Club” w intrygującej interpretacji Borysa Szyca ukaże się 10 lutego w postaci audiobooka. To pierwsza książka audio opublikowana przez wydawnictwo Niebieska Studnia.

„Fight Club” to literacki debiut autora „Udław się” i „Potępionych”, okrzyknięty przez krytyków najbardziej punkowym tekstem przełomu wieków. Książka znana jest też z filmowej adaptacji, w Polsce wyświetlanej pod tytułem „Podziemny krąg”. Głowne role zagrali Edward Norton i Brad Pitt.

„Fight Club” Palahniuka reprezentuje głos pokolenia – to opowieść o młodych znudzonych korporacyjną karierą i jednorazowymi znajomościami mężczyznach, którzy zrobią wszystko, żeby nadać swojemu życiu nawet namiastkę sensu. Bezimienny bohater książki tłamsi nie dające mu zasnąć lęki za pomocą zestawów z mebli z Ikei. Regularnie uczęszcza na grupy wsparcia dla śmiertelnie chorych. Marzy o tym, żeby choć na chwilę wyrwać się z emocjonalnego otępienia. Kiedy w końcu spotyka Tylera Durdena, zbuntowanego geniusza, kinooperatora i kelnera-sabotażystę, porzuca stworzoną przez siebie iluzję porządku, by na dobre zadomowić się w anarchistycznym chaosie. Razem z Tylerem zakłada klub walki i skupia wokół siebie innych, im podobnych. Jednak klub walki to tylko pierwszy etap pewnej misji. Jakiej? „Pierwsza zasada klubu walki to nie rozmawiać o klubie walki.”

Czas trwania audiobooka: 5 godzin 51 minut.

(na podstawie informacji Niebieskiej Studni)

9 lutego br. nakładem wydawnictwa Noir sur Blanc ukaże się trzeci tom „Dziennika Północnego” Mariusza Wilka pt. „Lotem gęsi”.

W poprzednim tomie „Dziennika północnego” Mariusz Wilk „tropami rena” śledził tajemniczy lud Saamów, zamieszkujących, między innymi, Półwysep Kolski. W najnowszym – „Lotem gęsi” – ogarnia nieporównanie większe terytorium Północy – i jeszcze szerszy zakres zjawisk. Ta książka odzwierciedla pisarski rozmach i szeroki gest Wilka, który utkał ją z trzech wątków nasyconych takim bogactwem tematów i problemów, że z łatwością, z każdego z nich, mógłby stworzyć oddzielny tom. Początek to opowieść o miejscu – odbijającym się w lustrze Jeziora Oniego mieście, które wybrał, aby w nim zamieszkać, o Pietrozawodsku. O jego historii i dniu dzisiejszym. Część środkową wypełnia od dawna wymarzona włóczęga po Labradorze śladami pisarza i podróżnika – Kennetha White’a.

Konfrontacja własnego, literacko przetworzonego obrazu Północy z obcą dosadnością teraźniejszości powoduje, że Wilk tym chętniej wraca do Rosji. Tak zaczyna trzecią opowieść, znajdując dla swej twórczości równie ważny co włóczęga, a nawet znacznie ważniejszy, nowy sens. „Lotem gęsi” to trochę niespodziewana dla samego autora historia kontynuacji, odrzucenia, ale i zupełnie nowego otwarcia.

Mariusz Wilk (ur.1955) — pisarz-włóczęga, od dwudziestu lat mieszka na północy Rosji. Od końca lat siedemdziesiątych działacz opozycji, więziony w stanie wojennym. Współautor książki „Konspira: rzecz o podziemnej „Solidarności” (1984). Po 1989 roku porzucił cywilizację i zamieszkał na Północy. Swoje przeżycia opisywał na łamach paryskiej „Kultury”, „Zeszytów Literackich” i „Rzeczpospolitej” — te podróżnicze eseje złożyły się na książki „Wilczy notes” (1998), „Wołoka” (2005), „Dom nad Oniego” (2006) i „Tropami rena” (2007).

(na podstawie informacji wydawnictwa Noir sur Blanc)

„Tajny dziennik” Mirona Białoszewskiego będzie zapewne jednym z najważniejszych wydarzeń literackich 2012 roku. Licząca ponad 900 stron książka ukaże się nakładem Znaku 22 lutego br.

Wcześniej nikt nie mógł przeczytać „Tajnego dziennika”. Cała twórczość Białoszewskiego to osobliwy pamiętnik. To dzieło – ze względu na stopień szczerości i samoobnażenia – mogło zostać wydane dopiero kilkadziesiąt lat po śmierci poety. W swojej „domowej epopei” Białoszewski przygląda się ludziom, znanym i nieznanym. Przygląda się również sobie, odsłania bujne życie towarzyskie, artystyczne, prywatne, erotyczne. Grzesznik, który „grzech” swój wybrał i przełamał tabu. Optymista, któremu życie nie oszczędziło męczarni, choroby i samotności.

„Miron opowiada o przygodzie swojego życia trochę jak przybysz, który został „wstawiony w ten świat”. Jawa, sen i wspomnienia – wszystko to, przywołane z niesamowitą wyrazistością, splątane w jeden węzeł tworzy rodzaj wielowątkowej powieści o sobie samym. Ten dziennik dzieje się przed nami.

Mając piętnaście, szesnaście lat po raz pierwszy zdał sobie sprawę ze swojego homoseksualizmu. Pisze w dzienniku o tym, jak rozpoznawał samego siebie. Gdyby mieszkał w Paryżu czy Nowym Jorku, nikt by nie pytał, z kim śpi, o której wstaje i jak się ubiera. On tymczasem żył w peerelowskiej Warszawie” – napisał Tadeusz Sobolewski, autor biograficznej książki „Człowiek Miron”, która ukaże się równolegle z „Tajnym dziennikiem”.

(na podstawie informacji wydawnictwa Znak)

Głośna książka słynnej włoskiej dziennikarki Oriany Fallaci „Wywiad z historią” we Włoszech ukazała się w 1974 r. Teraz po raz pierwszy publikację będą mogli poznać polscy czytelnicy.

„Wywiad z historią” to zbiór wywiadów, które Oriana Fallaci przeprowadziła z ważnymi osobistościami w latach siedemdziesiątych XX wieku dla tygodnika „L’Europeo”. Są wśród nich m.in.: Willy Brandt, Henry Kissinger, Golda Meir, Indira Gandhi, Hajle Syllasje, Jasir Arafat, Giulio Andreotti. Książka ukazała odwagę Fallaci, bezkompromisowe dążenie do prawdy, krytykę cynizmu polityków.

Oriana Fallaci (1929-2006) – legendarna włoska reporterka i korespondentka wojenna, publicystka i pisarka. Relacjonowała konflikty w Wietnamie, Indiach, Afryce Południowej, na Bliskim Wschodzie. Uznawana za mistrzynię wywiadu. Po zamachach 11 września 2001 roku wzbudziła liczne kontrowersje ostrą krytyką islamu. Laureatka wielu nagród, jej książki są tłumaczone na całym świecie. W Polsce ukazały się m.in.: „List do nienarodzonego dziecka”, „Inszallah”, „Penelopa na wojnie”, „Wściekłość i duma”, „Siła rozumu”.

(na podstawie informacji Świata Książki)

Cees Nooteboom to jeden z najwybitniejszych pisarzy holenderskich, wymieniany wśród kandydatów do Nagrody Nobla. Do polskich czytelników trafia kolejna jego powieść pt. „Utracony raj” – historia o dojrzewaniu, trudnej konfrontacji marzeń z rzeczywistością i o tym, co z takiego zderzenia pozostaje.

Dwie młode kobiety, Alma, introwertyczna melancholiczka, i Almut, twardo stąpająca po ziemi hedonistka, wyruszają w podróż swoich marzeń. Docierają do wyśnionej Australii, gdzie, zafascynowane sztuką i kulturą Aborygenów, poszukują prawdy o świecie, człowieku i sztuce. Ta podróż sprawia, że upadają kolejne mity, a przyjaźń dziewczyn zostaje wystawiona na próbę. Kiedy rzeczywistość okaże się trudna do zaakceptowania, nieznośnie przyziemna i daleka od wyobrażeń – znowu uciekają, żeby wziąć udział w symbolicznym festiwalu, podczas którego przebrane za anioły mają tworzyć żywe obrazy.

Eryk Zondag, krytyk literacki, przechodzi kryzys wieku średniego. W drodze do spa rozmyśla o swoim życiu, kondycji współczesnej literatury holenderskiej i o nieudanym związku ze sporo młodszą kobietą. W sanatorium, w którym regularny i uporządkowany rytm dnia miał przynieść spokój jego duszy, spotyka Almę, swoją niedoszłą kochankę poznaną w Perth, na festiwalu aniołów…

Cees Nooteboom (ur. 1933) – podróżnik, prozaik i poeta. Wydał m.in. powieści: „Philip en de Andersen” (1955), „Rytuały” (1980; wyd. pol. 1999), „Następna historia” (1991; wyd. pol. 1999), „Allerzielen” (1998). W 2007 roku nakładem Wydawnictwa W.A.B. ukazała się jego książka „Drogi do Santiago”.

Nooteboom jest zdobywcą licznych nagród literackich. „Utracony raj” (2004) został już przetłumaczony na dziesięć języków, m.in. angielski, czeski, hiszpański, niemiecki, szwedzki i włoski.

(na podstawie informacji wydawnictwa W.A.B.)

O ich wyprawie mówiły wszystkie telewizyjne programy informacyjne. Niewidomy Łukasz Żelechowski i będący po resekcji płuca, walczący od ponad dwudziestu lat z chorobą nowotworową, Piotr Pogon postanowili wejść na Aconcaguę, najwyższy szczyt Ameryki Południowej. Książka „O dwóch takich… Teraz Andy” jest wspomnieniem ich niesamowitej wyprawy i jednocześnie niezwykle wzruszającą historią.

Każdy z nas w najbliższym otoczeniu znajdzie osoby, które wyolbrzymiają swoje błahe problemy. Być może wielu z nas często robi to samo. Warto tę książkę przeczytać choćby po to, by zastanowić się nad samym sobą. I zobaczyć, że inni, którzy rzeczywiście mają prawo narzekać, nigdy tego nie robią.

W „O dwóch takich… Teraz Andy” to nie walory językowe są najważniejsze, lecz sama opowieść. To historia o ogromnym harcie ducha, ambicji i życiowej zadziorności, które spychają w cień wszelkie problemy i bolączki. Pozornie mógłbym dodać też słowo: „ograniczenia”, ale czy o nich w ogóle można w tym momencie mówić?

Łukasz Żelechowski – informatyk, dziennikarz radiowy, zwany przez kolegów Jurandem, bo nie widzi od urodzenia. Piotr Pogon – ma wycięte jedno płuco, a nazywany jest Panem Zadyszką, gdyż „świszcze” wspinając się w górach. Mimo to kilka razy w roku startuje w maratonach. Ponadto Arkadiusz Mytko – podróżnik i eksplorator Patagonii oraz Bogdan Bednarz – szef wyprawy, ratownik GOPR-u. Ten ostatni musiał jednak zrezygnować z ataku na szczyt z powodu choroby wysokościowej. To dodatkowo budzi grozę i obawę o końcowy finał, który dodajmy, na szczęście, zakończył się sukcesem.

Cenię sobie szczególnie, że ta historia została spisana zgodnie z faktami. Opowiedziane zostały wszelkie problemy, które zrodziła walka z niełatwą górą. Trójka bohaterów na szczyt dotarła resztkami sił. W powrocie na dół musiał im już pomóc helikopter. Jednak ta pewna samokrytyka jeszcze bardziej zwiększa podziw dla odważnych podróżników.

Książka pełna jest pięknych zdjęć z wyprawy na Aconcague. Szczególnie wstrząsające są fotografie ze szczytu góry. Bohaterowie musieli wykonać serię zdjęć z banerami reklamowymi sponsorów, którzy umożliwili im wyjazd do Argentyny. To jednak na tych fotografiach, zwłaszcza spoglądając na klęczącego, niewidomego Łukasza Żelechowskiego, widać, jak wiele wysiłku kosztował ich atak szczytowy. 

Publikację wykorzystano też w celach edukacyjnych – w książce nie brakuje informacji o troskach osób niepełnosprawnych w Polsce. Tytuł rozdziału: „Każdego dnia zdobywamy swoje szczyty” chyba najlepiej obrazuje sytuację osób dotkniętych przez los. Jednocześnie przykład Łukasza pokazuje, jak wiele można mimo tego dokonać.

Znajdujemy też wywiady z różnymi postaciami – nauczycielami, wychowawcami osób niepełnosprawnych czy lekarzami. Jeden z nich, dr Narcyz Sadłoń stwierdził: „dzięki tej wyprawie przewartościowałem swoje podejście do człowieka”. Nic dodać, nic ująć. tej książce można napisać naprawdę wiele, ale najlepiej ją po prostu przeczytać.

Tomasz Porębski

Katarzyna Pinkosz, Łukasz Żelechowski, „O dwóch takich… Teraz Andy”, Wydawnictwo Demart, Warszawa 2011, s. 216.

Wydawnictwo W.A.B. przypomniało książkę Magdaleny Samozwaniec „Tylko dla dziewcząt”. Wbrew tytułowi  publikację mogą przeczytać nie tylko dziewczęta. Autorka dowcipnie pisze w niej m.in. o striptizie, małżeństwie, diablicach i mężu elektronowym.

Samozwaniec pisze również o tym, że nie każdy przybysz z Zachodu jest fajniejszy od polskich chłopców, oraz o tym, jak być piękną w swojej skórze i nie nabawić się „BB-kompleksów”. Niemało tu trafnych obserwacji na temat konfliktów międzypokoleniowych czy damsko-damskich. Zabawne i lekkie historie mówią jednak przede wszystkim o cichej wojnie, jaka od wieków toczy się między płciami, wojnie, z której kobieta świadoma swojej wartości wychodzi obronną ręką. Na każdą młodą dziewczynę czyhają pułapki, dlatego Magdalena Samozwaniec podpowiada – bez zbędnego dydaktyzmu, a z humorem – jak można się przed nimi ustrzec. Przekonuje, że być kobietą brzmi dumnie, choć nie zawsze jest to prosta sprawa.

Magdalena Samozwaniec (1894–1972, właśc. Magdalena Kossak) – pisarka, satyryczka, autorka powieści, bajek i wierszy. Przyszła na świat w artystycznej rodzinie Kossaków. Wnuczka Juliusza, córka Wojciecha Kossaka, młodsza siostra poetki Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, stryjeczna siostra Zofii Kossak-Szczuckiej. Zadebiutowała powieścią „Na ustach grzechu” (1922), która – jako parodia „Trędowatej” – zapoczątkowała jej ogromną popularność. Napisała ponad trzydzieści książek, m.in. „Tylko dla kobiet” (1946), „Tylko dla mężczyzn” (1958), „Krystyna i chłopy” (1969) czy „Zalotnica niebieska” (1973), portret Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Najbardziej znane są jej wspomnienia „Maria i Magdalena” (1956). W 2009 roku w Wydawnictwie W.A.B. ukazała się niepublikowana wcześniej książka „Z pamiętnika niemłodej już mężatki”, a w 2011 roku zostały wznowione „Kartki z pamiętnika młodej mężatki” (pierwsze i dotąd jedyne wydanie w 1926 roku).

(na podstawie informacji wydawnictwa W.A.B.)

Wisława Szymborska, wybitna polska poetka, laureatka Nagrody Nobla z 1996 roku, nie żyje – podała telewizja TVN 24. Miała 89 lat. Poetka odeszła we śnie, w swoim domu – poinformował jej sekretarz Michał Rusinek.

Jej śmierć jest ogromną stratą dla literatury i kultury polskiej. Niech nam wolno zacytować wiersz pt. Vermeer z ostatniego tomiku Tutaj (Znak 2009):

Dopóki ta kobieta z Rijksmuseum

w namalowanej ciszy i skupieniu

mleko z dzbanka do miski

dzień po dniu przelewa,

nie zasługuje Świat

na koniec świata.

Fot. Mariusz Kubik