prawdziwym dziełem jest przebrnięcie przez to „arcydzieło” gdzie wszędzie roi się od opuncji, żeby czytelnik nie miał watpliwości że przebywa na pustyni

Powieść jest zwyczajnie NUDNA. Autor przeplata opisy gwałtów poetyckimi (czasem pseudopoetyckimi, trącącymi o grafomanię) opisami przyrody, w efekcie mamy rzeź, zachodzące krwiste słońce, rzeź, bezmiar przestrzeni, rzeź, łąka usłana kwiatami, rzeź i tak przez 400 stron.

Po drugie, charakterystyczny styl pisania McCarthy’ego z pewnością poruszy osobę, która po powieść jego autorstwa sięga po raz pierwszy. Na mnie, mającym za sobą lekturę „Drogi” i „Dziecięcia bożego” już nie robi takiego wrażenia.

Po trzecie, moim zdaniem autor zbyt często epatuje przemocą dla samego epatowania, kolejne opisy brutalnych praktyk niczego nie wnoszą do powieści. Nie wiem, jak faktycznie wyglądało życie w XIX wieku na Dzikim Zachodzie, ale przedstawiony w opowieści świat jawi mi się jako ZBYT brutalny, a przez to nieprawdziwy.

Na pewno po lekturze „Krwawego południka” możemy mówić, że mocna, że szarpiąca nerwy, ale żeby zaraz „arcydzieło”?

Tak się wyłamałem z powszechnych ocen, ze aż się boję reakcji Ale czekam na opinie innych internautów.