Salon Kulturalny

„Nie chcę być durną laską” – śpiewa Pink w swojej szyderczej piosence „Stupid Girls”. Ta niespełna trzydziestoletnia amerykańska wokalistka, choć czasami jej zachowanie mogło wzbudzać kontrowersje, na pewno głupia nie jest i wie, czego chce od życia. Teraz, po dwóch latach przerwy, wydaje nową płytę pt. „Funhouse”.

Jeszcze zanim nowy album się ukazał, Pink na przełomie września i października miała powody do zadowolenia. Singiel z jej piosenką „So What” promującą płytę „Funhouse” zajął pierwsze miejsce na dwóch najważniejszych listach: UK Charts w Wielkiej Brytanii i liście „Billboardu” w Stanach Zjednoczonych. Pink pokonała takich wykonawców, jak King Of Leon, Oasis, Sugababes i Rihanna.

W porę zauważona

Prawdziwe nazwisko Pink brzmi Alecia Beth Moore. Urodzona w 1979 roku w Doylestown niedaleko Filadelfii wychowała się w rodzinie z muzycznymi tradycjami. Jej dzieciństwo nie było jednak udane. Kiedy miała siedem lat, rodzice się rozwiedli, a ich małżeństwo kojarzyło się córce przede wszystkim z przemocą i agresją. Po latach swojej rodzinie poświęciła piosenkę „Family Portrait”, w której stosunki między rodzicami nazywa „trzecią wojną światową”. Jako nastolatka Pink była niepokorna. Jak sama przyznała, próbowała wszystkich używek z wyjątkiem heroiny. Kilka razy trafiła do aresztu: za pobicie koleżanki, kradzież w sklepie, zniszczenie autobusu. W tamtym czasie wyznawała zasadę: „Zrań się sama, zanim zrobi to ktoś inny”.

Na szczęście Pink nie skończyła źle – dzięki muzyce. Zaczęła w 1993 roku od śpiewania w chórkach hiphopowej grupy z Filadelfii Schools Of Thought. Potem związała się dwoma innymi lokalnymi zespołami, Basic Instinct i Choice, które miały tę słabość, że nim zaczęły na dobre działać, już się rozpadły. Ale utalentowaną wokalistkę w porę dostrzegli właściciele wytwórni płytowej LaFace i podpisali z nią kontrakt.

Artystka zaangażowana

Pierwsza solowa płyta Pink „Can’t Take Me Home” ukazała się w 2000 roku, a trzy piosenki z tego wydawnictwa („Most Girls”, „There You Got” i „You Make Me Sick”) znalazły się na listach przebojów w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Australii. Rok później Pink razem z Christiną Aguilerą, Lil’ Kim oraz Myą nagrała wielki przebój „Lady Marmalade” (cover piosenki Patti Labelle), który trafił na ścieżkę dźwiękową filmu „Moulin Rouge”.       

Status podwójnej platynowej płyty, podobnie jak debiutancki krążek, uzyskał drugi album „M!ssundaztood”, wydany w 2001 r. Producentką była Linda Perry, ex-wokalistka zespołu 4 Non Blondes, a w nagraniu uczestniczyli m.in. Steven Tyler z Aerosmith i Richie Sambora z Bon Jovi. 

Następny album „Try This” wyszedł w listopadzie 2003 r., a za piosenkę „Trouble” artystka otrzymała drugą w swej karierze nagrodę Grammy w kategorii najlepsza wokalistka rockowa (pierwsza Grammy stała się udziałem Pink za sprawą „Lady Marmalade”). Z kolei płyta „I’m Not Dead” z 2006 r. przyniosła takie przeboje, jak „Stupid Girls” i „Dear Mr. President”. Pierwsza z tych piosenek to satyra na młodych ludzi z Hollywood (w teledysku do tego utworu Pink wyśmiewa m.in. Paris Hilton, Lindsay Lohan, Mary-Kate Olsen i Jessicę Simpson), druga ma formę listu do prezydenta Busha, w którym artystka krytykuje jego politykę. Pink chętnie angażuje się w działalność społeczną, zwłaszcza gdy chodzi o obronę zwierząt – należy do organizacji walczącej o prawa zwierząt PETA (sama ma cztery psy).

Pink marzy się też kariera filmowa, ale na razie zagrała tylko małe role w filmach „Rollerball” i „Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość”. Dla miłośników wokalistki nie jest to jednak powód do zmartwienia: najważniejsze, że artystka wydaje nowe płyty.             

GK

Dyskografia

„Can’t Take Me Home” (2000)

„M!ssundaztood” (2001)

„Try This” (2003)

„I’m Not Dead” (2006)

„Funhouse” (2008)

Tagi: nowa płyta, Pink

Trackback URI | RSS komentarzy